این متن رو به تمام عاشقای واقعی که حتی با ناملایمت عشقشون مثل من مواجه شدن اما

هیچ وقت جز خوشبختی آرزویی براش نکردن تقدیم می کنم :

دوباره به چشمای قشنگش نگاه می کنم از خودم می پرسم چرا ؟ وبه کدام

                           گناه نکرده باید مجازات بشم چرا ؟ چون بهش گفتم دوستت دارم ؟

        گفتم همه زندگی منی ؟ گفتم بی تو نمی تونم ؟

                               شاید تقصیر خودم بود باید زودتر میشناختمش . ای کاش زودتر معنی

              نگاهش فهمیده بودم . اگه فقط یه بار برای دلخوشی منم گفته بود دوستت دارم

 هرگز اینقدر ازش متنفر نبودم اما حالا که فکرشو می کنم

               میبنم که اون آخرین التماسهای منو نادیده گرفت بهم می خندید حتی اگه

 قلبم بهش می دادم اون دیگه مال من نبود.

                   از اول هم  من تنها بازنده این بازی بودم اما دوست نداشتم قبول کنم  آخه

عشق یه طرفه خداییش عذابه . حالا سعی می کنم برای همیشه

                   فراموشش کنم اون همه لحظه های خوب اون خنده های که می گفت تا ابد

                              تمومی نداره اون   عشق دروغینش همه رو تو گورستان قلبم دفن می کنم

                                                      تا ابد . . .