و قاف

حرف آخر عشق است

آنجا که نام کوچک من آغاز می شود!

 

 

گاه فراموش می کنم تو هم مانند من از بهشت رانده شده ای

 هستی که محکوم به دامن گیری ابعاد زمین شده است

 تو را در رویاهایم به پرواز در می آورم بی آنکه بدانم

 

 مادر زمین اینقدر دچار روزمره گیست که دیگر جایی برای اسطوره هایم ندارد.

 

 

نوشته شده در بیست و سوم خرداد 1388ساعت 12:56 توسط اهورا |