ساحل نشین اشک

پاییز

yalda1960 — Wed, 07 Oct 2009 06:24:18 GMT

تو هم، همرنگ و همدرد منی ای باغ پائیزی !

تو بی برگی و منهم چون تو بی برگم

چو می پیچد میان شاخه هایت هوی هوی باد ـ

بگوشم از درختان های های گریه می آید

مرا هم گریه میباید ـ

مرا هم گریه میشاید

کلاغی چون میان شاخه های خشک تو فریاد بردارد

بخود گویم کلاغک در عزای باغ عریان تعزیت خوان است

و در سوک بزرگ باغ، گریان است

***

بهنگام غروب تلخ و دلگیرت ـ

که انگشتان خشک نارون را دختر خورشید میبوسد

و باغ زرد را بدرود میگوید ـ

دود در خاطرم یادی سیه چون دود ـ

بیاد آرم که: با « مادر » مرا وقتی وداع جاودانی بود

و همراه نگاه ما ـ

غمین اشک جدائی بود و رنج بوسه بدرود .

***

تو هم، همرنگ و همدرد منی ای باغ پائیزی !

دل هر گلبنت از سبزه و گلها تهی مانده ـ

و دست بینوای شاخه هایت خالی از برگ است

تنت در پنجه مرگ است

مرا هم برگ و باری نیست

ز هر عشقی تهی ماندم

نگاهم در نگاه گرم یاری نیست.

***

تو از این باد پائیزی دلت سرد است ـ

و طفل برگها را پیش چشمت تیر باران میکند پائیز

که از هر سو چو پولکهای زرد از شاخه میریزند

تو میمانی و عریانی ـ

تو میمانی و حیرانی .

***

الا ای باغ پائیزی

دل منهم دلی سرد است

و طفل برگهای آرزویم را

دست ناامیدی تیر باران میکند پائیز

ولی پائیز من پائیز اندوه است ـ

دلم لبریز اندوه است .

چنان زرینه پولکهای تو کز جنبش هر باد میبارد ـ

مرا برگ نشاط از شاخه میریزد

نگاه جانپناهی نیست ـ

که از لبهای من لبخند پیروزی بر انگیزد

***

خطا گفتم، خطا گفتم

تو کی همرنگ و همدرد منی ای باغ پائیزی ؟!

ترا در پی بهاری هست ـ

امید برگ و باری هست

همین فردا ـ

رخت را مادر ابر بهاری گرم میشوید ـ

نسیم باد نوروزی ـ

تنت را در حریر یاس می پیچد ـ

بهارین آفتاب ناز فروردین ـ

بر اندامت لباس برگ میپوشد ـ

هنرور زرگر اردیبهشت از نو ـ

بر انگشت درختانت نگین غنچه میکارد ـ

و پروانه، می شبنم ز جام لاله مینوشد ـ

دوباره گل بهر سو میزند لبخند ـ

لباس برگ میپوشد

مرا هرگز امید آفتابی نیست

دلم سرد است و در جان التهابی نیست

تو را گر شادمانه میکند باران فروردین ـ

مرا باران بغیر از دیده تر نیست .

تو را گر مادر ابر بهاری هست ـ

مرا نقشی ز مادر نیست .

***

تو کی همرنگ و همدرد منی ای باغ پائیزی ؟!

تو بزمت میشود از تابش گلها چراغانی

ولی در کلبه تاریک جان من ـ

نشان از کور سوئی نیست

نسیم آرزوئی نیست

گل خوش رنگ و بوئی نیست

اگر در خاطرم ابریست ابر گریه تلخست ـ

که گلهای غمم را آبیاری میکن شبها

اگر بر چهره ام لبخند می بینی

مرا لبخند انده است بر لبها

تو کی همرنگ و همدرد منی ای باغ پائیزی ؟!

من به اندازه ی زیبایی تو غمگینم

yalda1960 — Sat, 22 Aug 2009 20:43:18 GMT

وای ، باران؛

باران؛

شیشه ی پنجره را باران شست

از دل من اما چه کسی نقش تو را خواهد شست؟

در دلم آرزوی آمدنت می میرد

رفته ای اینک،اما آیا

باز می گردی؟

چه تمنای محالی دارم

خنده ام می گیرد!

من در آیینه رخ خود را دیدم

و به تو حق دادم

آه، می بینم، می بینم

تو به اندازه ی تنهایی من خوشبختی

من به اندازه ی زیبایی تو غمگینم

چه امید عبثی

من چه دارم که تو را درخور؟

ـ هیچ

من چه دارم که سزاوار تو؟

ـ هیچ

تو چه داری؟

- همه چیز

تو چه کم داری؟

ـ هیچ

من چه می گویم؟

آه...

با تو اکنون چه فراموشی ها؛

با من اکنون چه نشستنها، خاموشی هاست

تو مپندار که خاموشی من

هست برهان فراموشی من

حمید مصدق

آدم برفی

yalda1960 — Mon, 27 Jul 2009 20:02:55 GMT

تقدیم به قاصدک عزیز:

yalda1960 — Fri, 17 Jul 2009 14:59:18 GMT

اشتباه شايد همين بود....

همين تو را از خودت خواستن...

غافل از اينکه نديدن و نشنيدنِ تو بهانه ی خوبی برای باور کابوس نبودنت نيست....

توبودی....تو هستی....بی آنکه بخواهي....

تو هستی حتی اگر ديگر در اين دنيا نباشی....

برای باور بودنت دليلی بالاتر از ديوان حافظ کتابخانه ی من

که هر غزلش با اسم تو شروع مي شود....

پس اگر عاشق نيستی لا اقل من را به خيال بافی متهم نکن....

چه کسي گفته من تنها زماني مي توانم بودنت را باور کنم

که گرمی دستهايت را حس کنم يا صدای مهربانت را بشنوم!؟

چه کسی گفته؟

من باور کرده ام که :

"چشمها را بايد شست جور ديگر بايد ديد"....

من باور کرده ام که : "تو بامني هر جا برم....."

من باور کرده ام که : تو را بايد در خود جستجو کرد.....

من باور کرده ام بودنت را....

من باور کرده ام نبودنی از جنس بودن را....

من باور کردم تو را !

رانده شده از بهشت

yalda1960 — Sat, 13 Jun 2009 09:25:18 GMT

و قاف

حرف آخر عشق است

آنجا که نام کوچک من آغاز می شود!

گاه فراموش می کنم تو هم مانند من از بهشت رانده شده ای

هستی که محکوم به دامن گیری ابعاد زمین شده است

تو را در رویاهایم به پرواز در می آورم بی آنکه بدانم

مادر زمین اینقدر دچار روزمره گیست که دیگر جایی برای اسطوره هایم ندارد.

تولد وبلاگ

yalda1960 — Fri, 05 Jun 2009 15:10:18 GMT

امروز تولد وبلاگم

ساحل نشین اشک یکساله شد

ممنون از اظهار لطف همه

شما نازنینان در طول این مدت .

اولین قاصدک

yalda1960 — Wed, 06 May 2009 06:36:18 GMT

به اولین قاصدکی که از شهر قشنگ آرزوهایت بگذرد

پیغام می دهم که هیچ چیز نمی تواند مهرت را از

دلم جدا کند حتی فاصله ها.

آن شب که بوی زلف تو با بوسه نسیم

مستانه سر به سینه مهتاب می گذاشت

با خنده ای که روی لبت رنگ می گرفت

چشم تو زیر سایه مژگان چه ناز داشت

در پرتو ی نگاه خوشت شبرو خیال

راه بهشت گم شده ی آرزو گرفت

چون سایه امید که به دنبال آرزو ست

دل نیز بال و پر زد و دنبال او گرفت ...

میلاد بهار

yalda1960 — Sat, 21 Mar 2009 08:06:18 GMT

هر روزتان نوروز

نوروزتان پیروز

عیدتون مبارک

و عشق...

yalda1960 — Wed, 25 Feb 2009 18:39:18 GMT

و عشق

سفر به روشنی

اهتراز خلوت اشیاست...

و عشق

صدای فاصله هاست

صدای فاصله های که غرق ابهامند

چند قدم تا میلاد بهار باقیست...

دوستتان دارم

yalda1960 — Sun, 25 Jan 2009 10:29:18 GMT

خواستم زیباترین کلام ها را به یارانمان بگویم و

صمیمانه ترین عشقها را نثارشان کنم اما

افسوس ذهن خسته ام یاری نکرد و قلم ناتوانم نتوانست

پنداشتم که ساده نوشتن همچون ساده زیستن زیباست پس ساده می نویسم :

دوستتان دارم

مهربانانم سلام بعد از یک ماه و خورده ای (به علت امتحانهای

پایان ترم و تولد کیا جونم) دوباره اومدیم

ما از ابراز لطف دوستان همیشگیمون

ممنونیم امیدواریم لایق این همه احساس باشیم .

درضمن تو این مدت خداوند یه فرشته برامون از آسون فرستاده

که اسمشو کیآرش گذاشتن (کیا کوچولو پسرداییمه)

کیا جون تولدت مبارک

اینم عکسش

فرشته کوچولوى من!

اون شب که تو پا به اين دنياى بزرگ گذاشتى يه شب بارونى بود

ولى اين بارون نبود که از آسمون مى باريد

اشکاى فرشته هاى آسمون بودکه برات گريه مى کردند

چون يکى از اونا کم شده بود

(حوریا)

www.dokhtaredaryaq8.blogfa.com

پیشکش به کیای عزیزم:

رنگین کمان من

اگر میدانستی چقدر دوستت دارم

هرگز برای آمدنت باران را بهانه نمی کردی